Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Όνειρα... όνειρα που μιλούν για επίγειες και επουράνιες εξουσίες και μας στοιχειώνουν, μας καθοδηγούν, μας παρασύρουν. Όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου, στον αντίποδα της πραγματικότητας και του πώς αυτή ξετυλιγόταν, ανήμπορα να βοηθήσουν το κράτημα των δεσμών μιας οικογένειας αλλά και των ανθρώπων της, καθώς σπαράσσονταν και χάνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ίσως επειδή το έφερναν οι περιστάσεις αλλά και επειδή οι ίδιοι τις έφτιαχναν με τα μυαλά που κουβαλούσαν. Διαδρομές ζωής στη Μεταπολεμική Ελλάδα για την αναζήτηση της λύτρωσης, της δικαίωσης και της δικαιοσύνης μέχρι τα άκρα των αντοχών της κοινωνίας. Τέσσερις εκδοχές ονείρων σε αντίστοιχες ιστορίες στη ζωή μιας οικογένειας που όσο κι αν με το πέρασμα του χρόνου ματώνει και αποσαθρώνεται κάποιοι κερδίζουν τη δυνατότητα μιας ελπίδας.

Μέρες παραμονής, μέρες προσμονής

Θυμάμαι από μικρό παιδί πως μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, ένιωθα πάντα σαν να έλαμπε η καρδία μου από τα φώτα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Περίπου τέτοιες μέρες ήταν που πηγαίναμε με τον πατέρα μου για να βρούμε το φυσικό δέντρο που θα στολίζαμε στο σπίτι, μπαίναμε στο αμάξι έχοντας ένα τσεκούρι στο πίσω μέρος και ανηφορίζαμε στο βουνό με άφηνε να διαλέξω εγώ το δέντρο που θα κόβαμε για το σπίτι, μετά το βάζαμε σε έναν μεγάλο κουβά από αλουμίνιο και το φέρναμε στο σπίτι, το δέντρο το στολίζαμε πάντα στην τραπεζαρία και για εκείνες τις ημέρες κοιμόμουν σε έναν καναπέ ακριβός απέναντι από το δέντρο, πέρνα τα βιβλία μου και διάβαζα για το σχολείο ακριβώς κάτω από το δέντρο, τα στολίδια διάφορα και με χρώματα, όπως και τα λαμπάκια. Μου άρεσε να δημιουργώ έναν χώρο ανάμεσα στα κλαδιά του δέντρου για να φάτνη. Έβαζα μπόλικο βαμβάκι και μικρές κούκλες playmo bil για να φτιάξω τις παραστάσεις, για να δείχνει σαν χιονισμένο το δέντρο βάζαμε βαμβάκι στα κλαδιά . όλη μου η καθημερινότητα στρεφόταν γύρο από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο περιμένοντας την παραμονή της πρωτοχρονιάς, όπου ο πατέρας μου συνήθως ντυμένος Άγιος Βασίλης μας έφερνε τα δώρα κάτω από το δέντρο, εγώ υποτίθεται πως κοιμόμουν αλλά έμενα ξύπνιος το βράδυ περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη μπαμπά, το πρωί ξυπνούσα πρώτος και έτρεχα στο δέντρο με τα δώρα έχοντας την χαρά να ξεχειλίζει από μέσα μου, προσπαθούσα πάντα να διαλέξω το καλύτερο δώρο και έτσι τα έπιανα ένα ένα,  τα κουνούσα και αυτό που έκανε τον μεγαλύτερο θόρυβο ήταν και αυτό που διάλεγα.

Τα χρόνια περάσανε μεγάλωσα, σταμάτησα να λέω τα κάλαντα, σταμάτησα να πιστεύω στο ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης αλλά όχι και στην σημασία του. τα δώρα κάτω από το δέντρο πλέων τα φέρνω εγώ, σταμάτησα όμως να κοιμάμαι απέναντι από το δέντρο, αλλά συνεχίζω να διαβάζω βιβλία δίπλα από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μου αρέσει να είμαι μόνος στο σπίτι με σβηστά τα φώτα, να βλέπω ταινίες (πάντα δίπλα από το δέντρο) και να  χαλαρώνω, να ακούω χριστουγεννιάτικη μουσική, να ταξιδεύω στις παιδικές μου αναμνήσεις και να νιώθω για λίγο πάλι παιδί.

Τελικά το μεγαλύτερο δώρο από τα παιδικά μου Χριστούγεννα είναι πως ακόμα και τώρα που είμαι λίγο πριν τα 30 με γεμίζουν με ηρεμία και γαλήνη. 

Μαμά και Μπαμπά, σας ευχαριστώ! 

Βλέπεις παντού ταξίδια!

Βλέπεις παντού ταξίδια!

Αυτός ήταν ο τίτλος της φετινής έκθεσης, αλλά για εμένα έβλεπα παντού κούραση…  η προετοιμασία είχε ξεκινήσει από τον Οκτώβριο, αλλά φούντωσε την προηγούμενη βδομάδα. Το άγχος ήταν σε καθημερινή βάση και σε συνδυασμό με την πίεση που ένιωθα δε μπορούσα να ηρεμίσω καθόλου, είχα αναλάβει την ευθηνή της προετοιμασίας και ήθελα να πάνε όλα καλά.

Όμως τα προβλήματα δεν έλειψαν καθόλου σε όλη την προετοιμασία, ουσιαστικά δεν έλειψαν ούτε τις ημέρες της έκθεσης. Πρώτα από όλα, δεν είχαμε δώσει προκαταβολή για την συμμετοχή μας στην έκθεση, μου είχε πει ο διευθυντής πως θα χρησιμοποιούσαμε το περσινό περίπτερο για φέτος αλλά κανείς τους πέρυσι που τέλειωσε η έκθεση δεν φρόντισε να ενημερώσει την κατασκευάστρια εταιρία και βρεθήκαμε μία βδομάδα πριν να μην έχουμε την κατασκευή έτυμη και να τρέχουμε για να προλάβουμε τον χρόνο, ευτυχώς τελικά προλάβαμε!!! Όμως μέχρι και τελευταία στιγμή μου ζητούσαν αλλαγές για το περίπτερο που δεν ήξερα αν υπήρχε χρόνος για να ετοιμαστούν, μετά είχα το άγχος αν θα τους άρεσε το περίπτερο έτσι όπως κατασκευαστικέ. Στην συνέχεια έπρεπε να κλείσουμε τα έπιπλα που θα παίρναμε μαζί μας, μία τηλεόραση και διάφορα άλλα που θα χρειαζόμασταν. Για να μην τα πολυλογώ, ότι έπρεπε να το φροντίσω μόνο μου ή σε συνεργασία με άλλα παιδία από την δουλειά ή με εξωτερικούς συνεργάτες ήταν έτοιμο και σωστό. Ότι άφησα να γίνει από τον διευθυντή ή από τον ιδιοκτήτη δεν έγινε ποτέ ή έγινε με διάφορα προβλήματα τα οποία φυσικά κανείς του δεν αναγνώριζε και όλοι μου τα φόρτωναν…  

Οι μέρες που ήμασταν στην έκθεση ήταν με πολύ κούραση, ξυπνούσα 8 το πρωί για να ετοιμαστώ και να φύγω για την έκθεση και γυρνούσα στο σπίτι στις 11 το βράδυ όπου ξεθεωμένος έκανα απλά ένα μπάνιο και έπεφτα για ύπνο.  Ευτυχώς όμως ο κύκλος της έκθεσης ολοκληρώθηκε χθες και σήμερα υπάρχει μόνο μία λέξη στο μυαλό μου, ξεκούραση!!!! 

απόσπασμα απο το βιβλίο "ο άγιος της μοναξιάς" Ιωάννα Καρυστιανή.

Να κυνηγάς τα μάτια των γύρω και να μην βγαίνει τίποτα, να παρακαλάς τα χείλη τους κι αυτά να χασμουριούνται, να ζητάς να σε ακουμπήσουν τα χέρια τους κι αυτά να κρέμονται, να φωνάζεις εδώ είμαι και να μην προκύπτει έστω ένα απλό καλωσόρισμα, μόνο απανωτά αντίο, πλάτες που γυρίζουν και ξεμακραίνουν.

πόσο μικρός ο κόσμος

Επίσκεψη στην Αθήνα

Ήταν 11:11 όταν άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματα μου για το ταξίδι. Είχα αποφασίσει από μέρες τι θα πάρω μαζί μου αλλά βαριόμουν να φτιάξω την βαλίτσα.

11:50 ίσα που πρόλαβα να φτάσω στον σταθμό για να πάρω το βραδινό τρένο (τον καρβουνιάρη) θα ταξίδευα μαζί με έναν καλό μου φίλο για την Αθήνα, φτάσαμε σχεδόν την ίδια στιγμή στον σταθμό του οσε και οι δύο ήμασταν με την ίδια αγονία, θα είχε καθυστέρηση το τρένο ;

(ήταν σαν νόμος το βραδινό τρένο 00:00 να έχει καθυστέρηση που μπορεί σε περιπτώσεις να ξεπερνούσε κάθε όριο υπομονής)

Η απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα δεν άργησε να έρθει, 00:05 το τρένο ήταν στον σταθμό, ρίξαμε μία τελευταία ματιά στα εισιτήρια μας για να θυμηθούμε σε πιο βαγόνι είμαστε και επιβιβαστήκαμε. Ποτέ δε μου άρεσε να ταξιδεύω με αυτό το τρένο, πάντα μου φαινόταν πιο μακριά και κουραστική η διαδρομή.  Φτάσαμε εύκολα στις θέσεις μας και εκεί βρήκαμε έναν ας πούμε «παππού» άγνωστης εθνικότητας (μπορεί να ήταν και έλληνας) να έχει στρογγυλοκαθίσει, η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως έχει και αυτός εισιτήριο με την ίδια θέση, γίνονται καμιά φορά αυτά από τον ΟΣΕ. Αμέσως ρώτησα αν έχει αυτόν τον αριθμό θέσης και μου απάντησε πως ναι, τότε ήταν που ζήτησα να δω το εισιτήριο του απλά για να το συγκρίνω με τα δικά μας. εκείνη την ώρα ακούστηκε μία φωνή από πίσω μου «υπάρχουν δύο θέσεις εδώ», γύρισα να κοιτάξω και πρόσεξα πως ακριβώς μπροστά από τις δικές μας θέσεις ήταν μία τετράδα θέσεων και καθόντουσαν δύο παλικάρια μόνο, δεν έδωσα σημασία και περίμενα από τον «σφετεριστή» να βγάλει το εισιτήριο του, ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μου λέει,

-άστον και πάμε να καθίσουμε αλλού, δε θα γεμίσει το τρένο

-όχι ρε, αφού έχουμε τις θέσεις μας εδώ, δεν πάω να κάτσω αλλού με κίνδυνο στην επόμενη στάση να με σηκώσουν.

Τεσπα για να μην το τραβάω περισσότερο, ο άνθρωπος ήταν στην σωστή θέση αλλά σε λάθος βαγόνι και έτσι τον σηκώσαμε για να καθίσουμε.  Αφού τα ταχτοποιηθήκαμε έριξα μία αναγνωριστική ματιά στους συνεπιβάτες, ένιωσα πως βρισκόμουν σε λάθος χώρα, χωρίς να θέλω να σχολιάσω περισσότερο τα ντυσίματα που έβλεπα.  

Αθήνα φτάσαμε νωρίς το πρωί, πήγαμε αμέσως στο ξενοδοχείο, άλλωστε ήταν κοντά στον σταθμό και ξεραθήκαμε στον ύπνο.

Η πρώτη μέρα στην πόλη κύλισε εύκολα, βόλτα στα μαγαζιά για ψώνια, για φαγητό στο θησείο και επιστροφή στο ξενοδοχείο για μπάνιο και λίγη ξεκούραση. Η βραδινή μας έξοδος ήταν ορισμένη για το Γκάζι. Σαν περιοχή μου αρέσει, αλώστε που να βγει κανείς στην Αθήνα? Μπήκαμε στο μετρό με τελικό προορισμό  «κεραμικός» με μία ενδιάμεση στάση στο Σύνταγμα για να αλλάξουμε γραμμή. Όσο περιμέναμε το επόμενο μετρό για το γκάζι προσέξαμε παραδίπλα ήταν τα δύο παιδιά που ταξιδεύαμε μαζί το προηγούμενο βράδυ και που μας πρότειναν να κάτσουμε μαζί τους. από ότι καταλάβαμε και αυτοί για γκάζι πήγαιναν, ήταν μία ακόμα διαπίστωση για το πόσο μικρός είναι ο κόσμος. Η πρώτη βραδιά κύλισε όμορφα, αλλά νωρίς βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο γιατί είμαστε κουρασμένοι και οι δύο.  Την δεύτερη μέρα πήγαμε το πρωί βόλτα από την εθνική πινακοθήκη, το νέο μουσείο τις ακρόπολης και για φαγητό στο γκάζι, απογευματινός καφές σε ένα από τα καλύτερα μαγαζιά της πόλης και το βράδυ θέατρο και μετά ξανά στο γκάζι. Ένα γεμάτο πρόγραμμα!

Η επιστροφή ήταν ορισμένη για μεσημέρι Κυριακής, φτάσαμε στον σταθμό σχετικά νωρίς και καθίσαμε να φάμε κάτι, άλλωστε είχαμε χρόνο. Εντελώς ξαφνικά πάλι αυτά τα δύο παιδιά μπροστά μας! τελικά πόσο τυχαίο ήταν;

Με τον Αλέξανδρο κοιταχτήκαμε στα μάτια και χαζογελάσαμε, συνεχίζοντας να τρώμε τα κρουασάν μας.

Όταν ήρθε η ώρα για την επιβίβαση μας στο τρένο, καταλάβαμε πως εμείς ήμασταν στο δεύτερο βαγόνι και αυτά τα παιδιά στο τελευταίο, ομολογώ πως απογοητεύθηκα λίγο, πίστευα πως θα είχε πλάκα αν πάλι ήταν οι θέσεις μας κοντά. Πρέπει να είχαν περάσει περίπου 10 λεπτά που είχε ξεκινήσει το τρένο και ένιωσα τον Αλέξανδρο να με σκουντά διακριτικά με το πόδι, γυρνάω τον κοιτάω και μου δείχνει με διακριτικό τρόπο να κοιτάξω μπροστά μου και τι να δω; Ο ένας από τους δύο που σημάδεψαν όλο το ταξίδι να έρχεται προς το μέρος μας, κάθετε ακριβώς από πίσω μου και άρχισε να κουβεντιάζει με τους διπλανούς του, από ότι καταλάβαμε ήταν ένα gay ζευγάρι φίλων που ήταν μαζί στην Αθήνα. Από την κουβέντα που άρχισαν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε πολλά, αλλά μετά από λίγο έγινε η αποκάλυψη ΣΟΚ! ήταν GAY και τα δύο παιδιά, είχαν έρθει Αθήνα για να ξεδώσουν και να κάνουν γνωριμίες και σεξ. Το θέμα ήταν πως δεν φαινόταν σε κανέναν από τους δύο και εκτός από αυτό δεν ήταν και ωραίοι… αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα! Για περισσότερο από μισή ώρα κουβέντιαζαν για τις συναντήσεις που κάνανε με αρκετές «ροζ» λεπτομέρειες. Όταν τέλειωσαν την συζήτηση και έφυγε ο ένας, κοιταχτήκαμε με τον φίλο μου στα μάτια και μας πιάσανε τα γέλια, με ένα στόμα μία φωνή εκφράσαμε την ίδια απορία με έκπληξη «Gay και ο Παντελής;»

Πραγματικά πόσο μικρός ο κόσμος, μαζί με αυτά τα παιδιά ταξιδέψαμε για Αθήνα μαζί επιστρέψαμε και κινηθήκαμε στους ίδιους χώρους (τουλάχιστον ως προς την νυχτερινή μας διασκέδαση) 

η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…

Πάντα φοβόμουν τον θάνατο, δεν το έκρυψα ποτέ. Με τρομάζει το τι γίνετε από την στιγμή που βγαίνει από το σώμα η ψυχή. Δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο τον δικό μου θάνατο ή των ανθρώπων που αγαπάω, όμως τώρα νιώθω το σώμα μου άδειο «κενό» η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…
Θυμάμαι που μου έκανες παράπονα πως δεν έρχομαι να σε δω και εγώ σου απαντούσα πως σε σκέφτομαι, πως σε αγαπάω και το πίστευα στο έλεγα μέσα από την καρδιά μου!!!! Πως τα φέρνει όμως έτσι η ζωή και δε μπορώ να έρθω να σε συνοδεύσω σε αυτό το τελευταίο ταξίδι. Όμως γιαγιά θα συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα από τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες από όταν ήμουν μικρό παιδί, από τα παιχνίδια, το ρυζόγαλο, το φρέσκο ψωμί που βγάζαμε από τον φούρνο, τις μέρες που ερχόμουν μαζί σου στο χωράφι στις κότες… γιαγιά σ ‘αγαπώ και σε ευχαριστώ, θα είμαι «μαζί» σου σε αυτό το ταξίδι έστω και από μακριά. Για εμένα δεν πέθανες σήμερα, θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στην καρδία μου.

εκλογές 2010

Σήμερα ενημερώθηκα, ότι διασύρθηκα αναπληρωματικό μέλος εφορευτικής επιτροπής.

 Δεν είμαι διατεθειμένος να εκπληρώσω τα καθήκοντα μου, ως μέλος αυτής της επιτροπής γιατί ουσιαστικά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου οι εκλογές και δεν πιστεύω πως θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο στην καθημερινότητα των πολιτών του δήμου.  δεν πιστεύω στο σύστημα δημοκρατίας που υπάρχει από την στιγμή που αναγκάζει έναν πολίτη χωρίς την θέληση του να συμμετέχει σαν μέλος επιτροπής.

Μπορώ να ενημερωθώ για τις συνέπιες αυτής της «δημοκρατικής χούντας»?