η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…

Πάντα φοβόμουν τον θάνατο, δεν το έκρυψα ποτέ. Με τρομάζει το τι γίνετε από την στιγμή που βγαίνει από το σώμα η ψυχή. Δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο τον δικό μου θάνατο ή των ανθρώπων που αγαπάω, όμως τώρα νιώθω το σώμα μου άδειο «κενό» η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…
Θυμάμαι που μου έκανες παράπονα πως δεν έρχομαι να σε δω και εγώ σου απαντούσα πως σε σκέφτομαι, πως σε αγαπάω και το πίστευα στο έλεγα μέσα από την καρδιά μου!!!! Πως τα φέρνει όμως έτσι η ζωή και δε μπορώ να έρθω να σε συνοδεύσω σε αυτό το τελευταίο ταξίδι. Όμως γιαγιά θα συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα από τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες από όταν ήμουν μικρό παιδί, από τα παιχνίδια, το ρυζόγαλο, το φρέσκο ψωμί που βγάζαμε από τον φούρνο, τις μέρες που ερχόμουν μαζί σου στο χωράφι στις κότες… γιαγιά σ ‘αγαπώ και σε ευχαριστώ, θα είμαι «μαζί» σου σε αυτό το ταξίδι έστω και από μακριά. Για εμένα δεν πέθανες σήμερα, θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στην καρδία μου.

εκλογές 2010

Σήμερα ενημερώθηκα, ότι διασύρθηκα αναπληρωματικό μέλος εφορευτικής επιτροπής.

 Δεν είμαι διατεθειμένος να εκπληρώσω τα καθήκοντα μου, ως μέλος αυτής της επιτροπής γιατί ουσιαστικά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου οι εκλογές και δεν πιστεύω πως θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο στην καθημερινότητα των πολιτών του δήμου.  δεν πιστεύω στο σύστημα δημοκρατίας που υπάρχει από την στιγμή που αναγκάζει έναν πολίτη χωρίς την θέληση του να συμμετέχει σαν μέλος επιτροπής.

Μπορώ να ενημερωθώ για τις συνέπιες αυτής της «δημοκρατικής χούντας»? 

«το μουνί σέρνει καράβι»

….και ξαφνικά το απόγευμα Παρασκευής βρέθηκα να έχω 3 ΡΕΠΟ (Σάββατο Κυριακή Δευτέρα). Τις πρώτες 2 μέρες ομολογώ πως δεν έκανα τίποτε, έμεινα μέσα στο σπίτι για να ξεκουραστώ και να διώξω όλη την αρνητική ενέργεια και ένταση που κουβαλούσα όλη την βδομάδα, αλλά σήμερα Δευτέρα βγήκα έξω με την Σοφία για καφέ φαγητό και για να περάσουμε από τα Sprider να δούμε την Collection ρούχων του SAKI! Πρόλαβα οριακά το λεωφορείο για την επιστροφή στο χωριό και στην διαδρομή που έκανα από την στάση μέχρι το σπίτι έβρεχε. Σήμερα ήταν μία εντελώς χειμωνιάτικη μέρα.

Καλά πέρασα 3 μέρες, όμως αύριο πάλι στην δουλειά, γιατί να με χαλά τόσο αυτή η σκέψη; Είναι που συνήθισα να κάθομαι 3 μέρες τώρα ή που αύριο θα συναντήσω τα είδα πρόσωπα που μου μεταφέρουν όλη τους την αρνητική ενέργεια;  Μάλλον το δεύτερο.

Νιώθω πολύ κουρασμένος αυτούς τους μήνες από το κλήμα που επικρατεί στην δουλειά, για παράδειγμα η Παρασκευή ήταν μία πολύ ήσυχη μέρα ήρεμη, πήγα το πρωί στο γραφείο και έκατσα έκανα την δουλειά μου χωρίς να με ενοχλήσει κανείς, αλλά είχα μία αίσθηση πως κάτι δεν πήγαινε καλά…. Είναι ένα γενικότερα αρνητικό κλήμα που υπάρχει τους τελευταίους μίνες, με κάνει να αναρωτιέμαι την δύναμη που μπορεί να έχει το «μουνί».

Είμαι 2 χρόνια σε αυτήν την δουλειά και πρώτη φορά συναντώ αυτό το περίεργο κλήμα. Είναι μία κοπέλα που έχουμε στην δουλειά η οποία όλο το καλοκαίρι πρωτοστάτησε σε όλες τις ίντριγκες και κατάφερε να «φάει» 2 συναδέλφους, αλλά δεν τις έφτασε αυτό, συνέχισε να κάνει δολοπλοκίες και μετά με αποτέλεσμα να μας έχει κάνει όλους άνω-κάτω. Το τελευταίο διάστημα έχει βάλει στο «μάτι» εμένα και την θέση μου, όχι πως μπορεί να τα καταφέρει σε αυτά που κάνω αλλά κάνει ότι μπορεί για να μου δημιουργεί προβλήματα και να μεταφέρει τις δικές τις ευθύνες σε εμένα, αλλά και γενικότερα σε όποιον, αρκεί να μην φταίει αυτή για τίποτε….

Εκνευριστικά τρομερά μέσα στην βδομάδα σε μία κουβέντα που είχα με τον Γενικό Διευθυντή ο οποίος πήρε το μέρος της και την κάλυψε σε ένα χοντρό λάθος φορτώνοντας σε εμένα την ευθύνη. Ήμουν έτοιμος να εκραγώ, πήγα μίλησα μαζί του και το μόνο που κατάφερα ήταν να μου κάνει επίθεση επειδή του φάνηκε πως συκοφαντούσα την «συνάδελφο» και δεν ήθελα να αναλάβω την ευθύνη σε κάτι που δεν ήταν στο κάτω κάτω δική μου ευθύνη. Ουσιαστικά πήγα όχι για να κατηγορήσω αλλά για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και να ξεκαθαρίσω την θέση μου, αλλά….

Εκεί ήταν που άρχισα να σκέφτομαι πως τελικά έχει δίκιο η λαϊκή αηδώς με το σουξέ «το μουνί σέρνει καράβι»

Προσπαθώ να καταλάβω τι του έχει κάνει και έχει καταφέρει να τον «πάρει» με το μέρος της. Μου άρεσε που πριν από μερικές μέρες είχα μία κουβέντα μαζί με τον Γ.Δ. (Γενικό Διευθυντή) και μου έλεγε πως δεν μεροληπτεί υπέρ κανενός, όχι πως το πίστεψα. δεν μπορώ να καταλάβω πως στο καλό καταφέρνει χωρίς να κάνει τίποτε απο δουλειά όλη την ημέρα να δείχνει την εικόνα στον ΓΔ πως σκίζετε μην πω τίποτε περισσότερο. 

Ότι και αν κάθομαι να σκέφτομαι τώρα και να χαλάω την διάθεση μου, αύριο το πρωί θα πάω στην δουλειά, θα δω τα μούτρα της ιντριγκαδόρας (χωρίς να τα έχω και όρεξη) θα πρέπει να κάνω αρχικά τον χαρούμενο με μία ιδέα από μαλάκα και απλά να κάνω την δουλειά μου. 

Ύστερα από 3 μέρες απουσίας από το γραφείο έχω αρκετά πράγματα να κάνω, ας στρωθώ στην δουλειά και ας προσέχω… 

Stillness Of The Mind

Ουφ…..

Ακόμα μία μέρα τέλειωσε και εγώ μπροστά στο lap top να προσπαθώ να περάσω μερικές στιγμές μέχρι να πέσω για ύπνο…

Τόσα πράγματα να κάνω και να μην έχω όρεξη για τίποτε, το μόνο που βγαίνει αβίαστα είναι μία διάθεση για να μελαγχολήσω.

Αναρωτιέμαι αν πρέπει να το καταπιέσω ή αν θα ήταν καλύτερο να το αφήσω να εκτονωθεί. Νιώθω τόσο μόνος απόψε και ξέρω το γιατί…. 

Τελικά θα βυθιστώ για απόψε στις σκέψεις μου.  

http://www.youtube.com/watch?v=Zm5pbLMn8j8

Επιστροφή στην «κενότητα»

Πριν μερικές ημέρες ήμουν Αθήνα και είδα την θεατρική παράσταση «φουρκέτα» πήγα στο θέατρο παρέα με έναν φίλο μου (είχαμε κατέβει μαζί στην Αθήνα) και με ξεγέλασε λέγοντας μου πως η παράσταση έχει αρκετά στοιχεία κωμωδίας. Φτάσαμε στο θέατρο αργοπορημένοι και χωρίς να έχουμε βγάλει εισιτήριο από νωρίς, για καλή μας τύχη είχε πολύ κόσμο –ίσως επειδή ήταν Σαββατόβραδο- και έτσι μπορέσαμε περιμένοντας λίγο στην ουρά να έχουμε στα χέρια μας από ένα εισιτήριο με θέσεις στα θεωρία. Η παράσταση άρχισε με έναν μονόλογο της Μαρίας Καβογίαννη που διαπραγματευόταν τον φόβο για τον θάνατο, λόγια και σκέψεις που ομολογώ πως έχω κάνει και εγώ. Τα σκηνικά ήταν βασισμένα σε ένα μαύρο φόντο, με τα απολύτως απαραίτητα στοιχεία όπως η καρέκλα που καθόταν ο παππούς, μία κουζίνα (που στο τέλος έσκαγε) ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες, α! και μία χέστρα). Η σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή το σενάριο άμεσο και με πολλαπλά επίπεδα γλιστρούσε εύκολα από την κωμωδία στο δράμα, όλοι οι ηθοποιοί πολύ καλοί στις ερμηνείες τους.  το θέμα; Μία τυπική ελληνική οικογένεια σε κρίση.  Μία σύζυγος και μάνα που φροντίζει για όλα και έχει αμελήσει τον εαυτό της, ένας σύζυγος και πατέρας που δεν ξέρει πώς να δήξει την αγάπη του στην οικογένεια του αλλά ξέρει πώς να πηδήξει την αδερφή της γυναίκας του, ένας γιος που έχει αποφυλακιστεί και είναι χρήστης ναρκωτικών, ένας γείτονας που είναι φίλος με τον γιο της οικογένειας αλλά βαθιά ερωτευμένος με την μητέρα του φίλου του και μία γειτόνισσα που ζει στο διπλανό διαμέρισμα, προσπαθεί να κάνει καριέρα στο τραγούδι και εργάζεται σε μεταφορές κουβαλώντας (σε κάποια στιγμή του έργου) ένα στρώμα. το σενάριο η σκηνοθεσία η μουσική τα σκηνοθετικά ευρήματα και οι κινήσεις σε συνδυασμό με την μουσική ήταν που με έκαναν να σκέφτομαι τα δικά μου πάθη, τους δικούς μου φόβους, τις δικές μου ανασφάλειες. Στο τέλος του έργου ομολογώ πως είχα ένα μεγάλο σφίξιμο στο στήθος. Ένιωθα έντονα την ανάγκη να βυθιστώ σε κενές σκέψεις, ένιωθα έντονα την επιθυμία να ασχοληθώ με την ματαιόδοξη κενή πλευρά της ζωής γιατί ένιωθα την καρδιά μου να πονά, την ψυχή μου να είναι ανήσυχη.  Έτσι καταλήξαμε με το μετρό στην στάση του κεραμικού, όλα τα μαγαζιά ήταν γεμάτα και έτσι καθίσαμε για λίγη ώρα στην πλατεία  με αποτέλεσμα να συνεχίζουμε την κουβέντα γύρο από το έργο και να μην μπορώ να ηρεμίσω από τις δικές μου σκέψεις…

Πολλές φορές προτιμώ να μην σκέφτομαι για να μην πονάω,

Αλλά τελικά αυτό είναι σωστό;

Είναι φορές που ζηλεύω πραγματικά τους «κενούς» ανθρώπους αλλά τελικά είναι ευτυχισμένοι;
οκ, είμαι της άποψης πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα προσπαθείς να  βρεις την λύση του, να το αντιμετωπίζεις και να προχωράς παρακάτω.  Όμως τι κάνεις με τις φοβίες σου, όταν δεν έχει έρθει η ώρα να τις αντιμετωπίσεις; 

μια περίεργη μέρα...

σήμερα ήταν μία περίεργη μέρα γεμάτη εναλλαγές σε εικόνες και συναισθήματα. κάποια στιγμή μέσα στο πρωινό μου αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το blog τύπου ημερολογίου ακούγοντας ένα παλιό τραγούδι της Ευρυδίκης "για ποιαν αγάπη μου μιλάς". ακούγοντας τον στοίχο "Και σαν την άσφαλτο να καις 
Να λιώνω πάνω σου το σήμερα - Για λίγες ώρες δανεικές - Να ζω στα λόγια σου τα εφήμερα..." για μία ακόμα φορά μέσα σε 2 μέρες βρέθηκα απέναντι στην σκέψη που κρύβετε μέσα μου εδώ και χρόνια, είναι παραδεχτή αλήθεια πως όταν "πονάω" προσπαθώ να βρω "παυσίπονο" στο ψέμα, στο "κενό" στην ματαιοδοξία, σε άδειες υλικές στιγμές στιγμές. προσπαθώ να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω για να μην "πονάω" μα πάντα στο τέλος, δε ξέρω πως τα καταφέρνω αλλά ΠΟΝΆΩ περισσότερο. ξέρω τα προβλήματα μου, ξέρω τι είναι αυτό που με πληγώνει την καρδιά και  πρέπει να προσπαθήσω να δώσω το "γιατρικό" όμως έχω ένα μεγάλο κακό. δε μπορώ να σκεφτώ με την λογική, με το μυαλό -είναι φορές που νομίζω πως μου είναι εντελώς άχρηστο- πάντα σκέφτομαι με την καρδία όπως μου αρέσει να λέω στους δικούς μου ανθρώπους, σκέφτομαι χρησιμοποιώντας την "συναισθηματική λογική"   

αν συνεχίσω να γράφω θα μου βγουν πολλές σκόρπιες άναρχες σκέψεις και δεν το θέλω, το καλύτερο είναι να πέσω στο κρεβάτι μου αυτό το βροχερό βράδυ να κλείσω τα μάτια μου και αύριο με καθαρή σκέψη θα είμαι ξανά  εδώ.... 

http://www.youtube.com/watch?v=VboiHNWnibM

Για ποιαν αγάπη μου μιλάς

Για ποιαν αγάπη μου μιλάς 
Κλουβί για δύο ήταν μάλλον 
Μα εσύ μπορούσες να περνάς 
Μέσα απ΄ τα όνειρα των άλλων 

Χλωμό φεγγάρι το φιλί 
Που το κρατούσα μην τελειώσει 
Το λίγο το ΄βλεπα πολύ 
Μα από καιρό είχε παλιώσει 
Για ποιαν αγάπη μου μιλάς 

Και σαν την άσφαλτο να καις 
Να λιώνω πάνω σου το σήμερα 
Για λίγες ώρες δανεικές 
Να ζω στα λόγια σου τα εφήμερα 
Και σαν την άσφαλτο να καις 
Κι εγώ αγάπη μου αλήτισσα 
Στιγμές γυρεύω αναρχικές
Και σου ζητάω όσα δε ζήτησα 
Για ποιαν αγάπη μου μιλάς 

Για ποιαν αγάπη μου μιλάς 
Ποτέ δε νοιάστηκες τι θέλω 
Ρυτίδα είσαι που χαλάς 
Και το πιο όμορφο μοντέλο 

Τις χειροπέδες που φορώ 
Ζητάω τώρα να τις σπάσω 
Και σου το λέω αδιαφορώ 
Αν θα κερδίσω ή θα χάσω 
Για ποιαν αγάπη μου μιλάς

Εχω ανάγκη

Πόσες φορές θα σου το πω
οι ώρες μακριά σου 
γίνονται ώρες που μισώ
χωρίς την αγκαλιά σου
Εχω ανάγκη να στο πω
μόνη μου υποφέρω
φοβάμαι αυτό το σ΄αγαπώ
που λες μα δε το ξέρω

Θέλω για λίγο να σε δω
μέσα στα μάτια σου αλήθειες να διαβάσω
κι αν όσα μου΄πες δεν τα δω
τότε τη δύναμη θα βρω να σε ξεχάσω
Θέλω για λίγο να σε δω να σου μιλήσω
κι ύστερα μόνη μου εγώ θα συνεχίσω

Τόσες φορές θα σου το πω
αντέχω δεν αντέχω
περνάνε οι μέρες και δεν ζω
αν ζω χωρίς να σ΄έχω
Εχω ανάγκη να στο πω 
τα λόγια δε μετράνε
αν μ΄αγαπάς μη μου το λες
δείξε το μη φοβάσαι

Θέλω για λίγο να σε δω
μέσα στα μάτια σου αλήθειες να διαβάσω
κι αν όσα μου΄πες δεν τα δω
τότε τη δύναμη θα βρω να σε ξεχάσω
Θέλω για λίγο να σε δω να σου μιλήσω
κι ύστερα μόνη μου εγώ θα συνεχίσω

Θέλω για λίγο να σε δω
μέσα στα μάτια σου αλήθειες να διαβάσω
κι αν όσα μου΄πες είναι εδώ
τότε αγάπη μου μαζί σου θα πετάξω
θέλω για λίγο να σε δω να σου μιλήσω
κι ότι ζητήσεις μάτια μου θα στο χαρίσω