Επιστροφή στην «κενότητα»

Πριν μερικές ημέρες ήμουν Αθήνα και είδα την θεατρική παράσταση «φουρκέτα» πήγα στο θέατρο παρέα με έναν φίλο μου (είχαμε κατέβει μαζί στην Αθήνα) και με ξεγέλασε λέγοντας μου πως η παράσταση έχει αρκετά στοιχεία κωμωδίας. Φτάσαμε στο θέατρο αργοπορημένοι και χωρίς να έχουμε βγάλει εισιτήριο από νωρίς, για καλή μας τύχη είχε πολύ κόσμο –ίσως επειδή ήταν Σαββατόβραδο- και έτσι μπορέσαμε περιμένοντας λίγο στην ουρά να έχουμε στα χέρια μας από ένα εισιτήριο με θέσεις στα θεωρία. Η παράσταση άρχισε με έναν μονόλογο της Μαρίας Καβογίαννη που διαπραγματευόταν τον φόβο για τον θάνατο, λόγια και σκέψεις που ομολογώ πως έχω κάνει και εγώ. Τα σκηνικά ήταν βασισμένα σε ένα μαύρο φόντο, με τα απολύτως απαραίτητα στοιχεία όπως η καρέκλα που καθόταν ο παππούς, μία κουζίνα (που στο τέλος έσκαγε) ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες, α! και μία χέστρα). Η σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή το σενάριο άμεσο και με πολλαπλά επίπεδα γλιστρούσε εύκολα από την κωμωδία στο δράμα, όλοι οι ηθοποιοί πολύ καλοί στις ερμηνείες τους.  το θέμα; Μία τυπική ελληνική οικογένεια σε κρίση.  Μία σύζυγος και μάνα που φροντίζει για όλα και έχει αμελήσει τον εαυτό της, ένας σύζυγος και πατέρας που δεν ξέρει πώς να δήξει την αγάπη του στην οικογένεια του αλλά ξέρει πώς να πηδήξει την αδερφή της γυναίκας του, ένας γιος που έχει αποφυλακιστεί και είναι χρήστης ναρκωτικών, ένας γείτονας που είναι φίλος με τον γιο της οικογένειας αλλά βαθιά ερωτευμένος με την μητέρα του φίλου του και μία γειτόνισσα που ζει στο διπλανό διαμέρισμα, προσπαθεί να κάνει καριέρα στο τραγούδι και εργάζεται σε μεταφορές κουβαλώντας (σε κάποια στιγμή του έργου) ένα στρώμα. το σενάριο η σκηνοθεσία η μουσική τα σκηνοθετικά ευρήματα και οι κινήσεις σε συνδυασμό με την μουσική ήταν που με έκαναν να σκέφτομαι τα δικά μου πάθη, τους δικούς μου φόβους, τις δικές μου ανασφάλειες. Στο τέλος του έργου ομολογώ πως είχα ένα μεγάλο σφίξιμο στο στήθος. Ένιωθα έντονα την ανάγκη να βυθιστώ σε κενές σκέψεις, ένιωθα έντονα την επιθυμία να ασχοληθώ με την ματαιόδοξη κενή πλευρά της ζωής γιατί ένιωθα την καρδιά μου να πονά, την ψυχή μου να είναι ανήσυχη.  Έτσι καταλήξαμε με το μετρό στην στάση του κεραμικού, όλα τα μαγαζιά ήταν γεμάτα και έτσι καθίσαμε για λίγη ώρα στην πλατεία  με αποτέλεσμα να συνεχίζουμε την κουβέντα γύρο από το έργο και να μην μπορώ να ηρεμίσω από τις δικές μου σκέψεις…

Πολλές φορές προτιμώ να μην σκέφτομαι για να μην πονάω,

Αλλά τελικά αυτό είναι σωστό;

Είναι φορές που ζηλεύω πραγματικά τους «κενούς» ανθρώπους αλλά τελικά είναι ευτυχισμένοι;
οκ, είμαι της άποψης πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα προσπαθείς να  βρεις την λύση του, να το αντιμετωπίζεις και να προχωράς παρακάτω.  Όμως τι κάνεις με τις φοβίες σου, όταν δεν έχει έρθει η ώρα να τις αντιμετωπίσεις;