Να λιώνω πάνω σου το σήμερα - Για λίγες ώρες δανεικές - Να ζω στα λόγια σου τα εφήμερα..." για μία ακόμα φορά μέσα σε 2 μέρες βρέθηκα απέναντι στην σκέψη που κρύβετε μέσα μου εδώ και χρόνια, είναι παραδεχτή αλήθεια πως όταν "πονάω" προσπαθώ να βρω "παυσίπονο" στο ψέμα, στο "κενό" στην ματαιοδοξία, σε άδειες υλικές στιγμές στιγμές. προσπαθώ να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω για να μην "πονάω" μα πάντα στο τέλος, δε ξέρω πως τα καταφέρνω αλλά ΠΟΝΆΩ περισσότερο. ξέρω τα προβλήματα μου, ξέρω τι είναι αυτό που με πληγώνει την καρδιά και πρέπει να προσπαθήσω να δώσω το "γιατρικό" όμως έχω ένα μεγάλο κακό. δε μπορώ να σκεφτώ με την λογική, με το μυαλό -είναι φορές που νομίζω πως μου είναι εντελώς άχρηστο- πάντα σκέφτομαι με την καρδία όπως μου αρέσει να λέω στους δικούς μου ανθρώπους, σκέφτομαι χρησιμοποιώντας την "συναισθηματική λογική"
αν συνεχίσω να γράφω θα μου βγουν πολλές σκόρπιες άναρχες σκέψεις και δεν το θέλω, το καλύτερο είναι να πέσω στο κρεβάτι μου αυτό το βροχερό βράδυ να κλείσω τα μάτια μου και αύριο με καθαρή σκέψη θα είμαι ξανά εδώ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου