η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…

Πάντα φοβόμουν τον θάνατο, δεν το έκρυψα ποτέ. Με τρομάζει το τι γίνετε από την στιγμή που βγαίνει από το σώμα η ψυχή. Δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο τον δικό μου θάνατο ή των ανθρώπων που αγαπάω, όμως τώρα νιώθω το σώμα μου άδειο «κενό» η καρδιά μου έχει παγώσει αν και την ακούω να χτυπά…
Θυμάμαι που μου έκανες παράπονα πως δεν έρχομαι να σε δω και εγώ σου απαντούσα πως σε σκέφτομαι, πως σε αγαπάω και το πίστευα στο έλεγα μέσα από την καρδιά μου!!!! Πως τα φέρνει όμως έτσι η ζωή και δε μπορώ να έρθω να σε συνοδεύσω σε αυτό το τελευταίο ταξίδι. Όμως γιαγιά θα συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα από τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες από όταν ήμουν μικρό παιδί, από τα παιχνίδια, το ρυζόγαλο, το φρέσκο ψωμί που βγάζαμε από τον φούρνο, τις μέρες που ερχόμουν μαζί σου στο χωράφι στις κότες… γιαγιά σ ‘αγαπώ και σε ευχαριστώ, θα είμαι «μαζί» σου σε αυτό το ταξίδι έστω και από μακριά. Για εμένα δεν πέθανες σήμερα, θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στην καρδία μου.