πόσο μικρός ο κόσμος

Επίσκεψη στην Αθήνα

Ήταν 11:11 όταν άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματα μου για το ταξίδι. Είχα αποφασίσει από μέρες τι θα πάρω μαζί μου αλλά βαριόμουν να φτιάξω την βαλίτσα.

11:50 ίσα που πρόλαβα να φτάσω στον σταθμό για να πάρω το βραδινό τρένο (τον καρβουνιάρη) θα ταξίδευα μαζί με έναν καλό μου φίλο για την Αθήνα, φτάσαμε σχεδόν την ίδια στιγμή στον σταθμό του οσε και οι δύο ήμασταν με την ίδια αγονία, θα είχε καθυστέρηση το τρένο ;

(ήταν σαν νόμος το βραδινό τρένο 00:00 να έχει καθυστέρηση που μπορεί σε περιπτώσεις να ξεπερνούσε κάθε όριο υπομονής)

Η απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα δεν άργησε να έρθει, 00:05 το τρένο ήταν στον σταθμό, ρίξαμε μία τελευταία ματιά στα εισιτήρια μας για να θυμηθούμε σε πιο βαγόνι είμαστε και επιβιβαστήκαμε. Ποτέ δε μου άρεσε να ταξιδεύω με αυτό το τρένο, πάντα μου φαινόταν πιο μακριά και κουραστική η διαδρομή.  Φτάσαμε εύκολα στις θέσεις μας και εκεί βρήκαμε έναν ας πούμε «παππού» άγνωστης εθνικότητας (μπορεί να ήταν και έλληνας) να έχει στρογγυλοκαθίσει, η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως έχει και αυτός εισιτήριο με την ίδια θέση, γίνονται καμιά φορά αυτά από τον ΟΣΕ. Αμέσως ρώτησα αν έχει αυτόν τον αριθμό θέσης και μου απάντησε πως ναι, τότε ήταν που ζήτησα να δω το εισιτήριο του απλά για να το συγκρίνω με τα δικά μας. εκείνη την ώρα ακούστηκε μία φωνή από πίσω μου «υπάρχουν δύο θέσεις εδώ», γύρισα να κοιτάξω και πρόσεξα πως ακριβώς μπροστά από τις δικές μας θέσεις ήταν μία τετράδα θέσεων και καθόντουσαν δύο παλικάρια μόνο, δεν έδωσα σημασία και περίμενα από τον «σφετεριστή» να βγάλει το εισιτήριο του, ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μου λέει,

-άστον και πάμε να καθίσουμε αλλού, δε θα γεμίσει το τρένο

-όχι ρε, αφού έχουμε τις θέσεις μας εδώ, δεν πάω να κάτσω αλλού με κίνδυνο στην επόμενη στάση να με σηκώσουν.

Τεσπα για να μην το τραβάω περισσότερο, ο άνθρωπος ήταν στην σωστή θέση αλλά σε λάθος βαγόνι και έτσι τον σηκώσαμε για να καθίσουμε.  Αφού τα ταχτοποιηθήκαμε έριξα μία αναγνωριστική ματιά στους συνεπιβάτες, ένιωσα πως βρισκόμουν σε λάθος χώρα, χωρίς να θέλω να σχολιάσω περισσότερο τα ντυσίματα που έβλεπα.  

Αθήνα φτάσαμε νωρίς το πρωί, πήγαμε αμέσως στο ξενοδοχείο, άλλωστε ήταν κοντά στον σταθμό και ξεραθήκαμε στον ύπνο.

Η πρώτη μέρα στην πόλη κύλισε εύκολα, βόλτα στα μαγαζιά για ψώνια, για φαγητό στο θησείο και επιστροφή στο ξενοδοχείο για μπάνιο και λίγη ξεκούραση. Η βραδινή μας έξοδος ήταν ορισμένη για το Γκάζι. Σαν περιοχή μου αρέσει, αλώστε που να βγει κανείς στην Αθήνα? Μπήκαμε στο μετρό με τελικό προορισμό  «κεραμικός» με μία ενδιάμεση στάση στο Σύνταγμα για να αλλάξουμε γραμμή. Όσο περιμέναμε το επόμενο μετρό για το γκάζι προσέξαμε παραδίπλα ήταν τα δύο παιδιά που ταξιδεύαμε μαζί το προηγούμενο βράδυ και που μας πρότειναν να κάτσουμε μαζί τους. από ότι καταλάβαμε και αυτοί για γκάζι πήγαιναν, ήταν μία ακόμα διαπίστωση για το πόσο μικρός είναι ο κόσμος. Η πρώτη βραδιά κύλισε όμορφα, αλλά νωρίς βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο γιατί είμαστε κουρασμένοι και οι δύο.  Την δεύτερη μέρα πήγαμε το πρωί βόλτα από την εθνική πινακοθήκη, το νέο μουσείο τις ακρόπολης και για φαγητό στο γκάζι, απογευματινός καφές σε ένα από τα καλύτερα μαγαζιά της πόλης και το βράδυ θέατρο και μετά ξανά στο γκάζι. Ένα γεμάτο πρόγραμμα!

Η επιστροφή ήταν ορισμένη για μεσημέρι Κυριακής, φτάσαμε στον σταθμό σχετικά νωρίς και καθίσαμε να φάμε κάτι, άλλωστε είχαμε χρόνο. Εντελώς ξαφνικά πάλι αυτά τα δύο παιδιά μπροστά μας! τελικά πόσο τυχαίο ήταν;

Με τον Αλέξανδρο κοιταχτήκαμε στα μάτια και χαζογελάσαμε, συνεχίζοντας να τρώμε τα κρουασάν μας.

Όταν ήρθε η ώρα για την επιβίβαση μας στο τρένο, καταλάβαμε πως εμείς ήμασταν στο δεύτερο βαγόνι και αυτά τα παιδιά στο τελευταίο, ομολογώ πως απογοητεύθηκα λίγο, πίστευα πως θα είχε πλάκα αν πάλι ήταν οι θέσεις μας κοντά. Πρέπει να είχαν περάσει περίπου 10 λεπτά που είχε ξεκινήσει το τρένο και ένιωσα τον Αλέξανδρο να με σκουντά διακριτικά με το πόδι, γυρνάω τον κοιτάω και μου δείχνει με διακριτικό τρόπο να κοιτάξω μπροστά μου και τι να δω; Ο ένας από τους δύο που σημάδεψαν όλο το ταξίδι να έρχεται προς το μέρος μας, κάθετε ακριβώς από πίσω μου και άρχισε να κουβεντιάζει με τους διπλανούς του, από ότι καταλάβαμε ήταν ένα gay ζευγάρι φίλων που ήταν μαζί στην Αθήνα. Από την κουβέντα που άρχισαν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε πολλά, αλλά μετά από λίγο έγινε η αποκάλυψη ΣΟΚ! ήταν GAY και τα δύο παιδιά, είχαν έρθει Αθήνα για να ξεδώσουν και να κάνουν γνωριμίες και σεξ. Το θέμα ήταν πως δεν φαινόταν σε κανέναν από τους δύο και εκτός από αυτό δεν ήταν και ωραίοι… αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα! Για περισσότερο από μισή ώρα κουβέντιαζαν για τις συναντήσεις που κάνανε με αρκετές «ροζ» λεπτομέρειες. Όταν τέλειωσαν την συζήτηση και έφυγε ο ένας, κοιταχτήκαμε με τον φίλο μου στα μάτια και μας πιάσανε τα γέλια, με ένα στόμα μία φωνή εκφράσαμε την ίδια απορία με έκπληξη «Gay και ο Παντελής;»

Πραγματικά πόσο μικρός ο κόσμος, μαζί με αυτά τα παιδιά ταξιδέψαμε για Αθήνα μαζί επιστρέψαμε και κινηθήκαμε στους ίδιους χώρους (τουλάχιστον ως προς την νυχτερινή μας διασκέδαση)