Θυμάμαι από μικρό παιδί πως μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, ένιωθα πάντα σαν να έλαμπε η καρδία μου από τα φώτα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Περίπου τέτοιες μέρες ήταν που πηγαίναμε με τον πατέρα μου για να βρούμε το φυσικό δέντρο που θα στολίζαμε στο σπίτι, μπαίναμε στο αμάξι έχοντας ένα τσεκούρι στο πίσω μέρος και ανηφορίζαμε στο βουνό με άφηνε να διαλέξω εγώ το δέντρο που θα κόβαμε για το σπίτι, μετά το βάζαμε σε έναν μεγάλο κουβά από αλουμίνιο και το φέρναμε στο σπίτι, το δέντρο το στολίζαμε πάντα στην τραπεζαρία και για εκείνες τις ημέρες κοιμόμουν σε έναν καναπέ ακριβός απέναντι από το δέντρο, πέρνα τα βιβλία μου και διάβαζα για το σχολείο ακριβώς κάτω από το δέντρο, τα στολίδια διάφορα και με χρώματα, όπως και τα λαμπάκια. Μου άρεσε να δημιουργώ έναν χώρο ανάμεσα στα κλαδιά του δέντρου για να φάτνη. Έβαζα μπόλικο βαμβάκι και μικρές κούκλες playmo bil για να φτιάξω τις παραστάσεις, για να δείχνει σαν χιονισμένο το δέντρο βάζαμε βαμβάκι στα κλαδιά . όλη μου η καθημερινότητα στρεφόταν γύρο από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο περιμένοντας την παραμονή της πρωτοχρονιάς, όπου ο πατέρας μου συνήθως ντυμένος Άγιος Βασίλης μας έφερνε τα δώρα κάτω από το δέντρο, εγώ υποτίθεται πως κοιμόμουν αλλά έμενα ξύπνιος το βράδυ περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη μπαμπά, το πρωί ξυπνούσα πρώτος και έτρεχα στο δέντρο με τα δώρα έχοντας την χαρά να ξεχειλίζει από μέσα μου, προσπαθούσα πάντα να διαλέξω το καλύτερο δώρο και έτσι τα έπιανα ένα ένα, τα κουνούσα και αυτό που έκανε τον μεγαλύτερο θόρυβο ήταν και αυτό που διάλεγα.
Τα χρόνια περάσανε μεγάλωσα, σταμάτησα να λέω τα κάλαντα, σταμάτησα να πιστεύω στο ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης αλλά όχι και στην σημασία του. τα δώρα κάτω από το δέντρο πλέων τα φέρνω εγώ, σταμάτησα όμως να κοιμάμαι απέναντι από το δέντρο, αλλά συνεχίζω να διαβάζω βιβλία δίπλα από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μου αρέσει να είμαι μόνος στο σπίτι με σβηστά τα φώτα, να βλέπω ταινίες (πάντα δίπλα από το δέντρο) και να χαλαρώνω, να ακούω χριστουγεννιάτικη μουσική, να ταξιδεύω στις παιδικές μου αναμνήσεις και να νιώθω για λίγο πάλι παιδί.
Τελικά το μεγαλύτερο δώρο από τα παιδικά μου Χριστούγεννα είναι πως ακόμα και τώρα που είμαι λίγο πριν τα 30 με γεμίζουν με ηρεμία και γαλήνη.
Μαμά και Μπαμπά, σας ευχαριστώ!
